Недостатокот на ѓубрива се појавува како нов ризик за глобалното снабдување со храна
Зголемувањето на цените на природниот гас предизвикани од војната во Иран и прекините во протокот на енергија низ Ормутскиот теснец принудуваат сè поголем број фабрики за ѓубрива да го намалат производството или целосно да се затворат.
Природниот гас е клучна суровина за азотни ѓубрива како што се амонијак и уреа, а порастот на трошоците за енергија го прави производството економски неодржливо на многу пазари.
Како резултат на тоа, енергетскиот шок почнува директно да влијае на земјоделските синџири на снабдување.
Намаленото производство на ѓубрива може да го ограничи пристапот на земјоделците до клучните инпути пред големите сезони на садење, претставувајќи ризик за производството на основни култури како што се ориз, пченица и пченка.
Притисокот е особено силен во земјите кои се потпираат на увоз и на енергија и на ѓубрива.
Земјите во Јужна и Југоисточна Азија, Субсахарска Африка и делови од Латинска Америка се соочуваат со двоен шок – повисоки трошоци за гориво за земјоделството во комбинација со затегнување на достапноста на ѓубрива.
Слична ситуација се случи за време на енергетската криза во 2022 година, кога зголемените цени на бензинот предизвикаа производството на амонијак во Европа да се намали за околу 70% во рок од неколку месеци.
Доколку конфликтот на Блискиот Исток продолжи и не се реши пред пролетната сезона на садење на северната хемисфера, влијанието би можело да се прошири и по 2026 година, потенцијално зголемувајќи ги глобалните цени на храната.
